مه غلیظ و یخ سیاه در جادههای استان مرکزی؛ هشدار جدی به رانندگان
به گزارش پایگاه خبری وزارت راه و شهرسازی، مریم زارعیان عضو هیات علمی و رئیس بخش مطالعات اجتماعی و توسعه پایدار مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی ضمن اعلام برگزاری نشست تخصصی توسعه مسکن در ایران با موضوع «خانهای که ما را میسازد: نسبت معماری مسکن با ارزشهای خانواده در جامعه ایران»، به تشریح جمعبندی مباحث مطرح شده در این نشست پرداخت.
رئیس بخش مطالعات اجتماعی و توسعه پایدار مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی با تاکید بر اینکه خانه در فرهنگ ما فقط «چهار دیواری و یک سقف» نیست، بلکه جایی است که خانواده در آن معنا مییابد، خاطرات شکل میگیرد و هویت نسلها پرورش پیدا میکند، با طرح این پرسش که آیا خانههای امروز ما چنین نقش عمیقی را ایفا میکنند؟ گفت: هشتمین نشست تخصصی «توسعه مسکن در ایران» در مرکز تحقیقات راه مسکن و شهرسازی با عنوان «خانهای که ما را میسازد» به این پرسش اساسی پاسخ داد و نسبت معماری مسکن با ارزشهای خانواده ایرانی را واکاوی کرد.
به گفته عضو هیات علمی مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، در این میزگرد تأکید شد، خانه در تجربه زیسته ایرانیان فراتر از یک سرپناه است؛ جایی که انسان در آن ساخته میشود، پیوندها جان میگیرند و ارزشها رشد میکنند. از این منظر، مسکن تنها یک کالای اقتصادی نیست، بلکه بستری زنده و پویا است که بر کیفیت روابط خانوادگی و سبک زندگی تأثیر مستقیم دارد.
زارعیان با بیان اینکه در این نشست، این پرسش محوری مطرح شد که «خانههای امروز ما چه سبک زندگی، چه کیفیتی از روابط و چه الگویی از فرهنگ را تقویت میکنند؟» توضیح داد: شرکتکنندگان بر این نکته توافق داشتند که خانه ایرانی همواره نهادی فرهنگی-اجتماعی بوده و ارزشهایی مانند حس تعلق، حریمداری، همزیستی بیننسلی و پیوند با طبیعت در کالبد آن تنیده شده است. اگرچه ساختار خانواده امروز تغییر کرده، اما ریشههای ارزشی هنوز پابرجاست. همسایهگرایی امروز، بازمانده همان جمعگرایی دیروز است.
به گفته وی، در پاسخ به این پرسش که چگونه میتوان ارزشهای فرهنگی را به زبان طراحی ترجمه کرد؟ یکی از سخنرانان با اشاره به شکاف میان تصویر ذهنی و واقعیت معماری گفت: «جامعه در ذهن خود خانهای آرمانی دارد، اما در عمل نتوانسته آن را محقق کند. به همین دلیل، با نگهداری نمادهایی از گذشته درون خانه، هویت خود را حفظ میکند.»
همچنین، شکاف عمیق میان مسکن ماشینی و نیازهای زنده خانوادهها به عنوان اصلیترین چالش مطرح شد. یکی از متخصصان یادآور شد: «این پرسشها، همان دغدغههای مطرحشده در کنفرانس هویت پیش از انقلاب است که هنوز پاسخ نیافتهاند.» دلیل این امر، نگاه کوتاهمدت به مسئلهای پیچیده دانسته شد و برای یافتن پاسخی بلندمدت، لزوم پژوهش دقیق در چهار بخش مورد تأکید قرار گرفت: نیاز واقعی مصرفکننده نهایی، شناخت نظام تولید و عرضه معماری، تأثیر ترویج و تبلیغات، و بررسی قوانین و مقررات محدودکننده.
در جمعبندی نهایی تأکید شد: مسئله مسکن، تنها با نگاه فنی حل نمیشود. این مسئلهای انسانی، فرهنگی و هویتی است و نیازمند همکاری رشتههای مختلف، بازنگری در الگوهای ناکارآمد و عزمی ملی است.
نشست با این پیام به پایان رسید که خانهای که ما را میسازد، خانهای است که ارزشهای ما را در آغوش میگیرد، حریمهایمان را پاس میدارد و رویش خانواده را ممکن میسازد. این نشست گامی برای آغاز گفتوگویی جدی در جهت بازتعریف خانه ایرانی بود؛ خانهای که نه فقط سکونتگاه، بلکه زایشگاه انسان و رابطههاست.
گفتنی است، این نشست امروز یکشنبه ۱۴ دیماه به صورت آنلاین برگزار شد و میزبان جمعی از اندیشمندان این عرصه از جمله آزاده آقا لطیفی و منوچهر معظمی و کامران صفامنش بود.
دیدگاهتان را بنویسید