به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از سازمان حفاظت محیط‌زیست، مهاجرت پرندگان، جابه‌جایی فصلی گونه‌ها در پاسخ به تغییرات اقلیمی، دسترسی به منابع غذایی و یافتن زیستگاه‌های مناسب برای بقا و تولیدمثل به شمار می‌رود.

پرندگان مهاجر تنها مسافران آسمان نیستند، بلکه به عنوان «گونه‌های شاخص زیستی» نقش مهمی در سنجش سلامت اکوسیستم‌ها دارند. هرگونه تغییر در الگوهای مهاجرت، زمان‌بندی حضور یا کاهش جمعیت آن‌ها می‌تواند نشانه‌ای از تغییرات اقلیمی، تخریب زیستگاه‌ها و برهم خوردن تعادل طبیعی باشد. این پرندگان در کنترل جمعیت حشرات، گرده‌افشانی و پراکنش بذر گیاهان نقش مؤثری ایفا می‌کنند و حضورشان بخشی جدایی‌ناپذیر از پایداری تنوع زیستی جهان است.

ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی ویژه خود، یکی از مهم‌ترین نقاط جهان در مسیر مهاجرت پرندگان محسوب می‌شود. قرار گرفتن کشور در محل تلاقی سه مسیر اصلی پروازی جهان شامل مسیر شرق آسیا ـ استرالیا، آسیای مرکزی و آفریقا ـ اوراسیا، سبب شده میلیون‌ها پرنده مهاجر هر سال از آسمان و تالاب‌های ایران عبور کنند. تالاب‌های کشور، از شمال‌غرب تا سواحل جنوبی، به عنوان ایستگاه‌های حیاتی توقف و تغذیه، نقش «سوخت‌رسان‌های زیستی» را برای این مسافران ایفا می‌کنند؛ مناطقی که بدون آن‌ها ادامه سفرهای طولانی و چند هزار کیلومتری برای بسیاری از گونه‌ها ممکن نخواهد بود.

حفاظت از پرندگان مهاجر، موضوعی فراتر از مرزهای سیاسی کشورهاست. تخریب زیستگاه‌ها، خشک شدن تالاب‌ها، آلودگی‌های شیمیایی، استفاده بی‌رویه از سموم کشاورزی، برخورد با خطوط انتقال برق و شکار غیرقانونی، از مهم‌ترین تهدیدهایی هستند که امنیت این گونه‌ها را در سراسر مسیرهای مهاجرتی به خطر انداخته‌اند. از همین رو، حفاظت از آن‌ها نیازمند همکاری‌های بین‌المللی و اجرای دقیق کنوانسیون‌هایی همچون «رامسار» و «کنوانسیون گونه‌های مهاجر» است.

احیای تالاب‌ها، کاهش آلودگی‌های زیست‌محیطی، مدیریت پایدار منابع طبیعی و حفظ پیوستگی زیستگاه‌ها از جمله اقداماتی است که می‌تواند به تداوم این چرخه حیاتی کمک کند. در حقیقت، حفاظت از پرندگان مهاجر تنها حمایت از چند گونه جانوری نیست، بلکه تلاشی برای حفظ تعادل اکولوژیک و استمرار زنجیره حیات در مقیاس جهانی است؛ زنجیره‌ای که از قطب‌های یخی تا گرم‌ترین نقاط زمین، به هم پیوسته و وابسته باقی مانده است.