ضربالاجل دادستان نهاوند برای ایمنسازی استخرهای کشاورزی
به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرمآباد، در ژرفای تاریخ، آنجا که هنوز نامی برای سرزمینها وجود نداشت و انسان نخستین با دستانی آغشته به خاک و چشمهایی دوخته به آسمان، راه خود را در میان جنگلها و کوهستانها جستوجو میکرد، لرستان در حال شکلدادن به یکی از کهنترین روایتهای هنری جهان بود.
پیش از آنکه نخستین شهرها برپا شوند، و پیش از آنکه فلز در آتش ذوب شود و به شمشیر و زیور بدل گردد، انسان در دامنههای زاگرس چیزی را کشف کرده بود که بعدها هنر نام گرفت.
گرسنگی را میشد با شکار تسکین داد. سرما را میشد با آتش شکست. ترس را میشد با پناهگرفتن در غارها کاهش داد. اما اشتیاق رازآلودی که در ژرفای جان انسان میتپید، درمان دیگری میخواست. اشتیاقی برای آفرینش. برای معنا بخشیدن. برای جاودانهکردن لحظهای کوتاه در برابر بیرحمی زمان و شاید درست همانجا بود که هنر زاده شد.
لرستان، تنها یک جغرافیا نیست؛ حافظهای است سنگی که هزاران سال تجربه زیستن را در خود انباشته است و چنین است که این سرزمین کوه و مه و رود، یکی از کهنترین کارگاههای آفرینش هنری در تاریخ فلات ایران بهشمار میرود.
عطا حسنپور، مدیرکل میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری لرستان، در همین ارتباط تأکید کرده هر اثر هنری در این استان پشتوانهای چند هزار ساله و به درازنای تاریخ بشر دارد.
بهاعتقاد او سخنگفتن از صنایعدستی لرستان، سخنگفتن از تداوم تاریخی هنری است که ریشههای آن به اعماق تاریخ ایران بازمیگردد و همین حقیقت است که این سرزمین را به یکی از شگفتانگیزترین سرزمینهای تاریخ هنر جهان تبدیل میکند.
مدیرکل میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری لرستان هنگامی که از پشتوانه چند هزار ساله هنر سخن میگوید، به لایههایی اشاره دارد که زیر پوست زمان پنهان ماندهاند.
این پیشینه سترگ را میتوان در یکی از شگفتانگیزترین یافتههای باستانشناسی ایران مشاهده کرد؛ شیئی کوچک که در غار یافته، در نزدیکی خرمآباد، کشف شدهاست.
در جریان کاوشهای مشترک باستانشناسان ایرانی و بلژیکی، دندان نیش گوزنی کشف شد که قدمتی حدود چهل هزار سال دارد؛ اما آنچه این شیء را استثنایی میکند، نشانههای دخالت انسان بر آن است.
سوراخی ظریف که با دقت ایجاد شده، نشان میدهد این دندان بهعنوان زیور مورد استفاده قرار میگرفته و سندی است از لحظهای که انسان تصمیم گرفت چیزی را فراتر از نیازهای اولیه بیافریند.
در آن لحظه دور، شکارچی ناشناسی که این دندان را به گردن آویخت، شاید نمیدانست که هزاران سال بعد، پژوهشگران آن را یکی از کهنترین نمونههای صنایعدستی ایران خواهند نامید.
این دندان گوزن، امروز در موزه ملی ایران نگهداری میشود؛ اما روح آن همچنان در کوههای لرستان پرسه میزند. در بادهایی که از تنگهها عبور میکنند. در صدای رودخانههایی که از دل زاگرس جاریاند. در دستان زنانی که گلیم میبافند. در چکش مردانی که بر فلز میکوبند. در نقشهایی که بر چوب، سنگ و پارچه جان میگیرند.
درههای لرستان، در طول هزاران سال، تنها محل عبور رودها نبودهاند. آنها گذرگاه اندیشه نیز بودهاند و شیوههای دیدن جهان. همین است که وقتی به تاریخ لرستان نگاه میکنیم، هنر را همچون رودخانهای بیانقطاع میبینیم. از دندان گوزن غار یافته، تا سفالهای نخستین روستاها. از سفالها تا مفرغهای افسانهای، از مفرغها تا گلیمهای عشایری. از گلیمها تا سرناهای کوهستان.
انتهای پیام/ ۶۴۴/.
دیدگاهتان را بنویسید