ببینید|به‌جا مانده از ۹ اسفند؛ آزمایش موشک جدید در حمله به لامرد

به گزارش خبرگزاری تسنیم از شیراز، حمله دشمن آمریکایی – صهیونیستی در ۹ اسفند به لامرد در جنوب استان فارس، در امتداد سلسله رخداد‌هایی قرار گرفت که به فاصله کوتاهی پس از جنایت در مدرسه میناب رخ داد و بار دیگر نشان داد چگونه مناطق غیرنظامی می‌توانند قربانی آزمایش‌های تسلیحاتی و تجاوزات فرامرزی شوند. در آن روز که نخستین روز آغاز جنگ رمضان بود، چهار فروند موشک «PrSM» به سوی منطقه‌ای مسکونی و مجموعه‌ای ورزشی در ۳۶۵ کیلومتری شیراز شلیک شد. این موشک‌ها که طبق گزارش‌ها برای آزمایشِ حداکثریِ قدرت تخریب طراحی شده بودند، پیش از برخورد، در آسمان به بیش از ۱۸۰ هزار ترکشِ تنگستنی تبدیل شدند؛ بارانی از مرگ که هیچ مجالی برای فرار باقی نگذاشت.

در حقیقت در این حمله برای نخستین بار از نوعی موشک جدید استفاده شد؛ موضوعی که لامرد را به آزمایشگاه ناخواسته این سلاح بدل کرد و خسارت‌های انسانی و عمرانی آن، سندی روشن از بی‌توجهی حامیان آمریکایی–صهیونیستی به امنیت غیرنظامیان است.

.

سکوت سازمان ملل در برابر فاجعه لامرد

در حالی که سازمان ملل در ماه‌های گذشته تلاش داشت با برجسته‌سازی برخی رخداد‌های داخلی ایران، افکار عمومی جهان را تحت تأثیر قرار دهد، در برابر حادثه لامرد سکوت اختیار کرد؛ سکوتی که خود گویای استاندارد دوگانه و بی‌اعتنایی به رنج مردمی است که هیچ نقشی در جنگ نداشتند. 

در حالی که مردم جنوب فارس زندگی عادی خود را دنبال می‌کردند، آسمان شهرستان لامرد ناگهان با غرش جنگنده‌ها و انفجار‌های سهمگین شکافته شد. حمله رژیم صهیونیستی، نه یک هدف نظامی، بلکه کانون جمعیتی در یک لوکیشن مسکونی را نشانه گرفت؛ ورزشگاهی که محل نشاط جوانان و آرامش خانواده‌ها بود.

در اثر این حمله ورزشگاه لامرد که نماد پویایی و امید نسل جوان بود، بر اثر اصابت موشک دچار تخریب گسترده شد. جایگاه‌ها، محوطه و تأسیسات اطراف، آثار آشکار انفجار را بر خود دارند. 

شدت انفجار و تعداد ترکش‌های پرتاب شده از موشک، به حدی بود که مناطق مسکونی اطراف نیز آسیب دیدند؛ شیشه‌های شکسته، دیوار‌های ترک‌خورده و وسایل خانه‌هایی که زیر آوار و خاک پنهان شده‌اند، تصویری تلخ از این تجاوز ارائه می‌دهد. 

خانواده‌ها با چشمانی نگران، خسارت‌های وارد شده به خانه و زندگی خود را نظاره می‌کردند. کودکانی که باید روز‌های خود را با بازی سپری کنند، این بار وحشت انفجار را تجربه کردند. 

خودرو‌های اطراف آسیب دیده‌اند و فضای پیرامون ورزشگاه همچنان نشانه‌هایی از آتش‌سوزی و تخریب را در خود دارد. 

شاهدان عینی می‌گویند؛ لحظه وقوع حمله، صدایی مهیب سراسر منطقه را فرا گرفت و دقایقی بعد ستون‌های دود از محل اصابت به آسمان برخاست. نیرو‌های امدادی در همان ساعات نخست در محل حاضر شدند و روند امدادرسانی، ایمن‌سازی و خسارت‌ها را آغاز کردند. 

مردم لامرد با وجود تلخی حادثه، روحیه همدلی و همراهی خود را حفظ کردند؛ اسکان موقت خانواده‌ها، کمک به آسیب‌دیدگان و پشتیبانی از نیرو‌های امدادی از نخستین واکنش‌های اجتماعی بود.

این مشاهدات نشان می‌دهد که برخلاف ادعای دشمن، هدف حمله یک مرکز غیرنظامی و در مجاورت محل زندگی شهروندان بوده است؛ موضوعی که ماهیت تجاوز و بی‌اعتنایی به امنیت غیرنظامیان را آشکار می‌کند.

این حمله در شرایطی رخ داد که منابع مالی برای ساخت و تجهیز سالن‌های ورزشی در مناطق جنوبی کشور محدود است و هرگونه توسعه زیرساختی زمان‌بر خواهد بود. از این رو، تخریب یک مجموعه ورزشی نه‌تنها خسارت عمرانی، بلکه ضربه‌ای به امید و نشاط اجتماعی جوانان منطقه محسوب می‌شود.

از سوی دیگر، کمترین و ابتدایی‌ترین راه جبران این حادثه، پرداخت خسارت‌هاست؛ مسئولیتی که دشمن تاکنون از انجام آن شانه خالی کرده و این بی‌توجهی، مانع از ادامه مسیر شهیده خردسال و بی‌گناهی شده که در محل حادثه به شهادت رسید.

آوینا، قربانی کوچک ویرانی

حمله به مناطق مسکونی لامرد، تنها ساختمان‌ها را ویران نکرد؛ این بار، کودکانی که هنوز طعم زندگی را نچشیده بودند، مادرانی که ستون خانه‌هایشان بودند و خانواده‌هایی که در آرامش روزمره خود به سر می‌بردند، قربانی خشونتی شدند که داغ آن تا سال‌ها بر دل مردم این شهر خواهد ماند.

در میان قربانیان این حادثه، نام «آوینا برزگر» بیش از همه دل‌ها را لرزاند؛ دخترکی دو ساله که تا ساعاتی پیش از حادثه، در حیاط خانه کنار باغچه سرگرم بازی بود. پدرش با بغض روایت می‌کند که هنگام وقوع حمله در منزل حضور نداشت و همسر و فرزند دیگرش داخل خانه بودند. آوینا، اما در فضای حیاط بازی می‌کرد که انفجار، آرامش کودکانه‌اش را برای همیشه گرفت.

این کودک خردسال پس از انتقال به بیمارستان، نزدیک به یک شبانه‌روز برای زنده ماندن جنگید. پزشکان دو بار او را به اتاق عمل بردند و خانواده چشم‌انتظار معجزه بودند، اما تلاش‌ها نتیجه نداد و آوینا پس از تحمل جراحات سنگین، جان خود را از دست داد و به جمع قربانیان این حادثه پیوست.

خون کودکان بی‌گناه نباید فراموش شود

داغ دیگری که بر دل مردم لامرد نشست، شهادت «الهام زائری» دختر ۱۲ ساله‌ای بود که خانواده‌اش او را دختری مؤمن، مهربان و علاقه‌مند به رهبر انقلاب توصیف می‌کنند.

پدر الهام می‌گوید در نخستین ساعات پس از حادثه، خانه‌شان غرق در اندوه بود؛ نه کسی توان تماشای تلویزیون داشت و نه حتی پاسخ‌دادن به تماس‌ها. ساعاتی بعد، زمانی که از اخبار منتشرشده مطلع شدند، این پدر داغدار با چشمانی اشکبار از باور خود نسبت به این اتفاق سخن گفت و تأکید کرد که دخترش همواره ارادت ویژه‌ای به رهبر انقلاب داشت.

او که سال‌هاست به عنوان راننده خودرو‌های سنگین مشغول کار است، تأکید می‌کند هیچ‌گاه برای حمایت از انقلاب، چشم‌داشتی به امکانات یا مزایای دولتی نداشته و همچنان بر همان باور ایستاده است. این پدر داغدار همچنین از مسئولان کشور خواست عاملان این جنایت را بی‌پاسخ نگذارند و گفت خون کودکان بی‌گناه نباید فراموش شود.

انفجار، آرامش قرآنی را در خانه رباب شکست

در میان قربانیان، «رباب دهدشتی» نیز نامی است که خانواده و همسایگانش با اندوه از او یاد می‌کنند؛ مادری سه فرزند که در خانه خود هدف این حمله قرار گرفت.

همسر این بانوی شهید روایت می‌کند که همسرش در حالی که روزه‌دار بود، در حیاط منزل نشسته و مشغول تلاوت قرآن بود که موج انفجار زندگی‌شان را در هم شکست و او در همان لحظات به شهادت رسید.

به گفته وی، شدت انفجار به اندازه‌ای بود که شیشه‌های خانه به طور کامل فرو ریخت و بخش‌هایی از سقف نیز آسیب جدی دید. سه فرزند این خانواده نیز در جریان حادثه مجروح شدند؛ فرزندی که هنگام وقوع انفجار در کنار مادرش حضور داشت، بیشترین آسیب را دید و همچنان تحت مراقبت‌های پزشکی قرار دارد.

روایت خانواده‌های داغدار لامرد، تنها شرح چند حادثه تلخ نیست؛ روایت خانه‌هایی است که در یک لحظه، صدای خنده کودکانشان خاموش شد، سفره‌هایی که مادرانشان دیگر بر سر آن نمی‌نشینند و پدرانی که اکنون تنها با قاب عکس عزیزانشان سخن می‌گویند. این زخم، تنها بر پیکر چند خانواده ننشسته، بلکه اندوهی عمیق بر دل مردم لامرد و همه کسانی گذاشته است که شنیدن نام کودکان و زنان بی‌دفاع، اشک را مهمان چشمانشان می‌کند.

هیچ‌کس تصور حمله به منطقه مسکونی را نداشت

علیرضا عامری، عکاس خبرگزاری تسنیم در لامرد، که در لحظات اولیه اصابت موشک به این شهرستان حضور داشته، جزئیات این حادثه را تشریح کرد.

وی با بیان اینکه لامرد هرگز تصور نمی‌کرد درگیر چنین حمله‌ای شود، گفت: حدود ساعت ۵:۱۰ بعد از ظهر بود که صدای چهار موشک را شنیدیم. در ابتدا اطلاعی از محل دقیق اصابت یا نوع موشک نداشتیم. 

عامری می‌گوید که بلافاصله خود را به محل حادثه رساند و اقدام به عکاسی و فیلمبرداری کرد. در ساعات اولیه، هیچ‌کس از ماهیت موشک و نوع ترکش‌های آن اطلاعی نداشت. بعد‌ا مشخص شد که این یک موشک بسیار خاص با حجم ترکش‌های فراوان بوده است. 

این عکاس سپس به منطقه مسکونی شهرک عیسی رفت و ازجنایت و کشتاریکه اتفاق افتاده بود، ابراز شگفتی کرد و گفت: هیچ‌کس باور نمی‌کرد که این منطقه مسکونی مورد اصابت قرار گیرد.

عامری افزود: هدفش از مستندسازی این حادثه، رساندن ابعاد جنایت به اطلاع عموم بوده است. گزارش‌های تسنیم در همان ساعات اولیه پس از حادثه منتشر شد و بازخورد گسترده‌ای داشت، زیرا وقوع چنین حمله‌ای در منطقه‌ای مسکونی مانند لامرد، امری غیرقابل تصور به نظر می‌رسید.

لامرد هیچ پایگاه نظامی نداشت

همچنین سید موسی موسوی، نماینده مردم شهرستان‌های لامرد و مهر در مجلس در گفت‌و‌گو با خبرگزاری تسنیم از شیراز با اشاره به حمله موشکی رژیم صهیونیستی به شهرستان لامرد، می‌گوید: نوع موشک‌های به‌کار رفته در این حمله با موشک‌هایی که در سایر نقاط کشور استفاده شد، کاملاً متفاوت بود. در این حمله چهار موشک شلیک شد که سه فروند آن به محلات مسکونی و یک فروند نیز به سالن ورزشی شهید نعیمی، محل تمرین دختران والیبالیست، اصابت کرد. زمین چمن فوتبال نیز در مجاورت این سالن قرار دارد.

وی افزود: این حمله در نخستین روز جنگ و تنها چند ساعت پس از حادثه تلخ میناب رخ داد. چهار روز بعد نیز فرمانده سنتکام، ژنرال کوپر، با افتخار از به‌کارگیری این سلاح سخن گفت و اعلام کرد که نیروهایش با استفاده از نوآوری، دشمن را در تنگنا قرار داده‌اند.

موسوی ادامه داد: ویژگی این موشک آن بود که برخلاف موشک‌های متعارف، به ساختمان یا زمین اصابت نکرد، بلکه در ارتفاع حدود ۴۰ متری از سطح زمین منفجر شد. هر موشک حامل ۱۸۰ هزار ساچمه از جنس تنگستن بود که پس از انفجار در شعاع ۳۶۰ درجه بر سر مردم فرود آمد.

وی گفت: این ترکش‌های ساچمه کاملاً برای کشتار انسان طراحی شده‌اند. چهار موشک در مجموع حدود ۷۲۰ هزار ساچمه را در سطح شهر پراکنده کردند؛ اقدامی که هیچ هدفی جز کشتار غیرنظامیان نداشت.

نماینده مردم لامرد و مهر در مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: اگر هدف، حمله به یک مرکز نظامی یا ساختمان مشخص بود، از موشک‌های متعارف استفاده می‌شد، اما انفجار هوایی و پخش گسترده ترکش‌ها نشان می‌دهد که هدف اصلی، جان مردم بی‌دفاع بوده است.

۲۱ شهید و ۱۵۰ مجروح با ساچمه‌های تنگستن

وی با اشاره به تلفات این حمله گفت: در این جنایت ۲۱ نفر به شهادت رسیدند و حدود ۱۵۰ نفر نیز مجروح شدند. شماری از مجروحان دچار معلولیت دائمی شده‌اند؛ از جمله دختران جوانی که بینایی خود را از دست داده یا دچار آسیب نخاعی شده‌اند و همچنین زنان و مردانی که از ناحیه پا، زانو و عروق آسیب‌های جدی دیده‌اند.

موسوی خاطرنشان کرد: هر یک از این ساچمه‌های تنگستنی حدود سه گرم وزن دارد و مجموع ترکش‌های چهار موشک، بیش از دو تن وزن داشته است که بر سر مردم فرو ریخت.

وی افزود: اگرچه شهادت حتی یک نفر نیز دردناک است، اما وقوع این حمله در زمان نزدیک به افطار موجب شد بسیاری از مردم در خانه‌های خود باشند. در غیر این صورت، اگر مردم در خیابان حضور داشتند، تعداد شهدا به مراتب بیشتر می‌شد.

سناریوی دومین فاجعه میناب در لامرد

نماینده مردم لامرد و مهر در مجلس ادامه داد: در فاصله حدود ۱۵ متری محل اصابت موشک‌ها، یک دبستان و کودکستان با حدود ۲۰۰ دانش‌آموز قرار دارد. اگر این حمله در ساعات صبح رخ می‌داد، فاجعه‌ای مشابه حادثه میناب رقم می‌خورد.

موسوی با تأکید بر اینکه لامرد هیچ‌گونه مرکز مهم نظامی، شهر زیرزمینی، شهر موشکی، پایگاه نیروی دریایی، پادگان ارتش، شخصیت نظامی شاخص، پهپاد یا تجهیزات نظامی نداشته است، گفت: همه این شواهد نشان می‌دهد که هدف از این حمله، صرفاً کشتار مردم بی‌گناه بوده است.

وی در پایان با اشاره به اظهارات فرمانده سنتکام اظهار کرد: همان‌گونه که خود سنتکام اعلام کرد، این موشک پیش از این در هیچ جنگی آزمایش نشده بود و برای نخستین‌بار در لامرد علیه مردم بی‌دفاع مورد استفاده قرار گرفت.

به گزارش تسنیم، حادثه لامرد تنها یک حمله نظامی نبود؛ روایت شهری است که بی‌هیچ نقشی در جنگ، قربانی آزمایش موشک جدید آمریکا و تجاوز رژیم صهیونیستی شد. این حمله نشان داد که دشمن در انتخاب اهداف خود میان مراکز غیرنظامی، اماکن ورزشی و مناطق مسکونی تفاوتی قائل نیست.

با وجود این تلخی، مردم لامرد ایستادگی و همبستگی اجتماعی خود را حفظ کرده‌اند. اراده آنان برای بازسازی و ادامه زندگی پابرجاست و این روحیه، مهم‌ترین سرمایه برای عبور از بحران و بازگرداندن امید به منطقه است. 

دولت نیز باید با اولویت‌بخشی به این منطقه، روند تزریق دوباره امید، بازسازی زیرساخت‌ها و حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده را در دستور کار قرار دهد تا لامرد بتواند از زیر سایه این حادثه بیرون آید و مسیر زندگی عادی خود را ادامه دهد.

در  جریان حمله موشکی از سوی رژیم صهیونیستی و آمریکا به شهرستان لامرد مناطق مسکونی و یک سالن ورزشی به‌طور مستقیم هدف قرار گرفت. در این حمله تروریستی، زهرا غلامی، الهام زائری، رباب دهدشتی، سیاوش شهبازی، ایلیا خاتمی، جعفر حاتمی، عابدین غریب‌دوست، حسین ابراهیمی، محمود نجفی، رحمان منصوری، سیدرضا موسوی، سکینه شعبانی، زهرا اسدی‌نژاد، علیرضا عباسی، سیده هلما احمدی‌زاده، معصومه منفرد، ابوذر امیری، فرهاد نجفی، حمید امینی، آوینا برزگر و عبدالمصور رحمانی به شهادت رسیدند.

در این حملات، چهار نقطه از شهرستان لامرد شامل یک سالن ورزشی، دو نقطه مسکونی و یک سالن در مجاورت یک مدرسه هدف قرار گرفت.

روایت رسانه‌های غربی از آزمایش موشک جدید در حمله به لامرد

روایت نشریه اروپایی یورونیوز از نشریه نیویورک‌تایمز آمریکا، از این حمله را در چند خط بعدی بخوانید و ببینید که ورزشگاه لامرد و خانه‌های اطراف آن چگونه محل آزمایش یکی از خطرناک‌ترین موشک‌های آمریکایی شدند؛ و جنایت جنگی چظور رخ می‌دهد:

«موشکی با ویژگی‌های شاخص یک موشک بالستیک جدید ساخت آمریکا به یک سالن ورزشی و مدرسه ابتدایی مجاور آن، در نزدیکی یک تأسیسات نظامی در جنوب ایران برخورد کرد. به گفته مقامات محلی، این حمله و حملات دیگری در همان حوالی در شهر لامرد انجام شد، دست‌کم ۲۱ کشته برجای گذاشت … موشکی که در حمله «لامرد» به کار گرفته شد، پیش‌تر در نبرد آزمایش نشده بود. روزنامه‌نگاران نیویورک‌تایمز و کارشناسان تسلیحات پس از راستی‌آزمایی ویدیوهای مربوط به دو حمله در لامرد و همچنین تصاویری از پس از این حملات، دریافتند که ویژگی‌های سلاح استفاده شده، نوع انفجارها و الگوی خسارت‌ها با موشک بالستیک کوتاه‌بردی با عنوان «موشک تهاجمی دقیق» (PrSM) مطابقت دارد. این موشک به گونه‌ای طراحی شده است که درست بالای هدف منفجر می‌شود و گلوله‌های کوچک تنگستنی را به اطراف پرتاب می‌کند.»

گزارش ویدئویی: میلاد امیری‌نژاد

گزارش مکتوب: مریم رضایی

انتهای پیام/۴۲۴