سایت تکثیر و مرکز تحقیقات میش مرغ بوکان تکمیل می شود
به گزارش خبرنگار مهر به نقل از هلث دی نیوز، همواره باور عمومی این بوده است که خاموش کردن بینایی، قدرت مغز را برای تقویت شنوایی ما آزاد میکند ، اما یک مطالعه جدید و شگفتانگیز نشان میدهد که در یک محیط پر سر و صدا، این عادت ممکن است در واقع همان صداهایی را که سعی در رمزگشایی آنها دارید، خاموش کند.
محققان چینی اخیراً با آزمایش داوطلبان در شرایط صوتی مختلف، نظریه بسته بودن چشم را به چالش کشیدند. بیست و پنج شرکتکننده هدفون پوشیدند و از آنها خواسته شد تا به صداهای خاص و ضعیفی که در زیر لایهای از صدای پسزمینه پنهان شده بودند، گوش دهند.
پنج صدای خاص عبارت بودند از پارو زدن قایق، نواختن طبل، آواز چکاوک، حرکت قطار و ضربه زدن به صفحه کیبورد.
پس از تنظیم صدا تا زمانی که صدای هدف به سختی قابل شنیدن باشد، شرکتکنندگان سعی کردند تشخیص دهند که چیست؟ آنها در حالی که چشمانشان بسته بود، در حالی که به یک صفحه خالی نگاه میکردند، در حالی که یک تصویر ثابت را مشاهده میکردند و در حالی که ویدیویی را تماشا میکردند که با صدا مطابقت داشت ، گوش میدادند.
هر صدا به مدت پنج ثانیه پخش شد. این نتایج به درک چگونگی پردازش بهتر صدا توسط مغز در یک محیط پر سر و صدا کمک میکند. وقتی شرکتکنندگان چشمان خود را بستند، توانایی آنها در تشخیص صدای هدف کاهش یافت و از سوی دیگر، تماشای یک ویدیوی پویا که با صدا همگامسازی شده بود، شنوایی آنها را بسیار تیزتر کرد.
«یو هوانگ»، نویسنده مطالعه و استادیار دانشگاه شانگهای جیائو تونگ، در یک بیانیه خبری گفت: ما دریافتیم که برخلاف تصور رایج، بستن چشمان در واقع توانایی تشخیص این صداها را مختل میکند. برعکس، دیدن یک ویدیوی پویا مربوط به صدا، حساسیت شنوایی را به طور قابل توجهی بهبود میبخشد.
برای درک دلیل این اتفاق، تیم از الکتروانسفالوگرافی (EEG) برای ردیابی امواج مغزی۲۷ شرکتکننده دیگر استفاده کرد. آنها کشف کردند که بستن چشمان، مغز را به حالتی به نام حساسیت عصبی سوق میدهد.در این حالت، مغز یک دروازهبان است. در حالی که با موفقیت صدای پسزمینه را مسدود میکند، آنقدر تهاجمی است که صداهای آرامی را که واقعاً میخواهید بشنوید نیز فیلتر میکند.
هوانگ گفت: در یک محیط صوتی پر سر و صدا، مغز باید به طور فعال سیگنال را از پسزمینه جدا کند. ما دریافتیم که تمرکز داخلی که با بستن چشم ایجاد میشود، در این زمینه در واقع علیه شما عمل میکند و منجر به فیلتر بیش از حد میشود، در حالی که تعامل بصری به تثبیت سیستم شنوایی در دنیای خارجی کمک میکند.
اساساً، چشمان شما به عنوان یک لنگر عمل میکنند. وقتی چیزی را میبینید که صدایی تولید میکند، مغز شما هدفی برای قفل شدن دارد که به آن کمک میکند تا صدا یا ملودی اصلی را از هرج و مرج اطراف تشخیص دهد.
محققان خاطرنشان کردند که بستن چشمان همیشه ایده بدی نیست ، وقتی در یک اتاق بسیار ساکت هستید، بستن چشمان احتمالاً هنوز به شما کمک میکند تا روی صدای جیک جیک پرندهای در دوردست یا تیک تاک ساعت تمرکز کنید.
دیدگاهتان را بنویسید